จากยุค ‘กลัวไม้เรียว’ สู่ยุค ‘เด็กไม่กลัวครู’ ชำแหละปัญหาวินัย หรือไม้เรียวต้องกลับมา?

8 สิงหาคม 2569 - นายณัฏฐ์ มงคลนาวิน นักวิเคราะห์ข้อมูลและยุทธศาสตร์สังคม โพสต์เฟซบุ๊กว่า กลายเป็นประเด็นร้อนบนโลกออนไลน์ เมื่อมีข่าวและกระแสไวรัลของคุณครูรุ่นใหญ่ท่านหนึ่ง ซึ่งรับราชการสอนหนังสือมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 (ยาวนานกว่า 30 ปี สอนตั้งแต่รุ่นพ่อแม่จนถึงรุ่นลูกหลาน) ได้ออกมาโพสต์ระบายความอึดอัดใจอย่างรุนแรงถึงพฤติกรรมของนักเรียนในยุคปัจจุบัน ​ชนวนเหตุสำคัญมาจากพฤติกรรมในห้องเรียน เช่น การมาเรียนสายในสภาพผมเปียก นำเครื่องใช้ไฟฟ้าอย่างไดร์เป่าผมและพัดลมมาเปิดเป่าผมในห้องขณะครูกำลังสอน และเมื่อถูกถามถึงสาเหตุที่มาสาย กลับมีการพูดจาลวนลาม ก้าวร้าว และโต้ตอบด้วยคำพูดที่ไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง จนคุณครูรู้สึกหมดทางออกและโพสต์ว่า "คนทั้งโลกเห็น แต่แม่มันไม่เห็น" ซึ่งสร้างกระแสถกเถียงในสังคมอย่างกว้างขวาง ทั้งฝั่งที่เห็นใจครูและฝั่งที่ตั้งคำถามถึงการแสดงออก ​ มุมมองสะท้อนอดีต: ความต่างของบริบทห้องเรียนเมื่อ 30-40 ปีก่อน ​เมื่อผมมองย้อนกลับไปในอดีต ภาพความสัมพันธ์ระหว่างครูกับนักเรียนมีความแตกต่างจากปัจจุบันอย่างสิ้นเชิง ในยุคสมัยก่อน ความเกรงขามและการเคารพยำเกรง ถูกสร้างขึ้นผ่านกรอบอำนาจและมาตรการการลงโทษที่เด็ดขาด ครูสามารถดุว่า ตักเตือน หรือใช้ "ไม้เรียว" ทำโทษได้จริง ซึ่งมาตรการเหล่านั้นทำให้เกิดความยำเกรงและไม่กล้าที่จะฝ่าฝืนกฎระเบียบ ​แต่ในบริบทปัจจุบัน ไม้เรียวและกรอบอำนาจแบบเดิมได้ถูกยกเลิกไปโดยสิ้นเชิงตามกฎหมายและระเบียบทางการศึกษา: ​ระเบียบกระทรวงศึกษาธิการ ว่าด้วยการลงโทษนักเรียนและนักศึกษา พ.ศ. 2548: ยกเลิกการลงโทษด้วยการตีหรือการใช้ความรุนแรงทางร่างกาย โดยกำหนดสถานโทษไว้เพียง 4 ระดับ คือ (1) ว่ากล่าวตักเตือน (2) ทำทัณฑ์บน (3) ตัดคะแนนความประพฤติ และ (4) ทำกิจกรรมเพื่อปรับเปลี่ยนพฤติกรรม ​กฎหมายคุ้มครองเด็กจากการลงโทษด้วยความรุนแรง: มีการห้ามใช้ความรุนแรงหรือการลงโทษทางร่างกายทั้งในสถาบันการศึกษาและในครอบครัวอย่างสมบูรณ์ ​ วิเคราะห์เชิงยุทธศาสตร์สังคม: เมื่อแนวคิดสมัยใหม่ ขาด "น้ำหนักในการป้องปราม" ​ในฐานะ นักวิเคราะห์ข้อมูลและยุทธศาสตร์สังคม เหตุการณ์นี้สะท้อนปัญหาเชิงโครงสร้างที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเรื่องในห้องเรียน: ​1. สภาวะ "ไม่เกรงกลัวต่อผลของการทำผิด" ​บางครั้งเราอาจต้องยอมรับว่า "การตอบรับและรับมือแบบสมัยใหม่" ที่เน้นเพียงการพูดคุย สิทธิ และการประนีประนอม อาจไม่ได้มีประสิทธิภาพเสมอไปในการทำให้คนอยู่ในกฎระเบียบ ​ปรากฏการณ์นี้ แทบไม่ต่างอะไรกับปัญหาระบบยุติธรรมและราชทัณฑ์ของไทย ที่อาชญากรจำนวนมากเข้าออกคุกเป็นว่าเล่น เพราะไม่เกรงกลัวต่อบทลงโทษหรือกฎหมาย เมื่อไร้บทลงโทษที่มีน้ำหนักเพียงพอ สังคมจะเกิดสภาวะที่…

อ่านรายละเอียดต้นทางได้ที่ ไทยโพสต์